EEN HEEL MOOI
VERLEDEN 
EEN PRACHTIGE TOEKOMST

Vakwerk sinds ‘74

 
Als we teruggaan naar het jaar van oprichting, 1974, zien we dat Safe niet alleen een prachtige toekomst heeft, maar ook een fraai verleden. Een verhaal over kwaliteit, verhuizingen, keuzes, betrouwbaarheid en groei. Maar ook een verhaal over werkbanken die te hoog werden.

Oprichter George Beer werkte bij zijn broer in de zaak. Daar verkochten ze ijzerwaren, gereedschap en sleutels. Hij wilde hier graag aandeelhouder worden om samen aan die zaak te bouwen, maar dat ging niet. Er waren namelijk al een schoonzus en twee zoons die in de zaak kwamen. Daarom besloot George voor zichzelf te beginnen, samen met een compagnon: Jan.

Op vrijdag 23 december 1974 gingen ze open en na de kerst draaiden ze hun eerste volledige werkweek. De Sleutelspecialist aan de Putselaan 6. Het was een heel klein winkeltje; een vieze oude paardenstal, noemden de eigenaren het naderhand.

Jan kreeg salaris uit de zaak. George in eerste instantie niet. De familie Beer had dus geen geld en geen inkomen toen ze begonnen. Heidi Beer startte daarom in de aanbouw van hun nieuwe huis, dat net was opgeleverd, een kleine kapsalon. Er moest immers wel brood op de plank komen. In het begin leefden zij van de krullen en het knipwerk. Heidi heeft dat acht jaar gedaan en vond het prachtig werk vanwege het contact met mensen.

In 1976 werd ook een tweede zaak geopend in Breda; daar ging compagnon Jan naartoe. In 1978 gingen de compagnons vervolgens uit elkaar. De familie Beer had hun huis als onderpand ingebracht voor de zaak, terwijl hun compagnon geen onderpand had maar wel vrij gemakkelijk investeerde. Dat werkte uiteindelijk niet.

De zaak begon steeds beter te lopen. Wat daarbij hielp, was dat zij een vriend hadden die journalist was bij het Rotterdams Dagblad. Hij maakte regelmatig reclame voor het bedrijf. En wat ook hielp, was dat ze direct twee grote zakelijke klanten hadden: de Clarastichting en de RET.

Begin jaren tachtig verhuisde het bedrijf naar de Putselaan 20. George wilde graag dat Heidi ook in de zaak kwam werken. Dat gebeurde. Ze verdeelden de taken. George deed de administratie en financiën, terwijl Heidi achter de toonbank stond. De klantenkring bestond voor ongeveer 50 procent uit particuliere klanten en voor 50 procent uit zakelijke klanten.

Het bedrijf werkte regionaal, vooral in de regio Rotterdam. Safe was toen nog echt een sleutelbedrijf. Tegelijkertijd begon het bedrijf begin jaren tachtig ook elektronische beveiligingssystemen voor woningen te leveren. Neef Michel Beer, die actief was in de marketing, vond dat de naam ‘De Sleutelspecialist’ niet langer de volledige lading dekte. Hij kwam met de naam Safe Beveiliging.

Het was niet vanzelfsprekend dat Heidi als vrouw in het vak werkzaam was. Er bestond een Sleutelgilde en daarin waren slechts vier vrouwen actief: in Arnhem, Zutphen, Dordrecht en Heidi in Rotterdam. Jacqueline ging nog een stap verder; zij behaalde ook het vakdiploma.

Aan de Putselaan 20 groeide Safe ondertussen gestaag door. Er kwamen steeds meer medewerkers bij. De basis van die groei was dat Safe altijd eerlijk spel speelde. Zo waren er cilinders met beveiligingsbewijzen. Als klanten dat bewijs niet konden tonen, leverden sommige bedrijven toch een nieuwe sleutel. Safe deed dat niet. Dat is betrouwbaarheid.

Toen George in 1998 ziek werd, stapte Jacqueline op twintigjarige leeftijd in de zaak. Dat was niet vanzelfsprekend; ze kwam uit de horeca. Intussen werd het pand aan de Putselaan afgebroken. Safe kon daar wel terugkomen, maar dan in een kleiner pand. De familie stond voor een belangrijke keuze: verhuizen of zich laten uitkopen en stoppen.

Jacqueline besloot daarop dat zij de zaak wilde overnemen. Safe verhuisde uiteindelijk in één week tijd van de Putselaan naar de hoek van de Wolphaertsbocht en de Dorpstraat. Na één à twee jaar nam Jacqueline definitief het roer over.

Vervolgens besloot Jacqueline dat Safe nieuwbouw zou plegen in Barendrecht. Een grote stap. Safe zat opeens niet meer in de loop en dat merkte je natuurlijk bij de particuliere klanten. Het bedrijf maakte niet langer sleutels voor de toevallige passant. Maar de verhuizing was noodzakelijk. Het pand werd te klein en klanten konden hun auto's niet meer kwijt. De bezorgbussen stonden op de stoep en dat wilde de gemeente niet langer. Er werden zelfs paaltjes geplaatst. Safe moest dus iets ondernemen.

George heeft daar samen met de zoons van Jacqueline, Thomas en Max, de eerste paal geslagen. Alle drie met een helm op, samen in de heimachine.

Met de verhuizing naar Barendrecht stopten George en Heidi in de zaak. Al was het maar omdat Heidi te klein werd voor de werkbanken. Die werden steeds hoger, omdat de mannen steeds langer werden. Heidi werd met het klimmen der jaren juist iets kleiner en moest uiteindelijk op een bankje gaan staan om erbij te kunnen.

Al vrij snel legde Safe in Barendrecht de nadruk op de zakelijke klant. Na enkele jaren werd daar zelfs volledig op gefocust. Grote bedrijven kiezen voor Safe, dat daardoor landelijk is gaan werken en soms zelfs met klanten de grens over gaat.

De befaamde sleutelwanden verdwenen en het bedrijf haalde een steeds groter deel van zijn omzet uit elektronische toegangsbeveiliging.

De oprichters